8 VII 1621 urodził się Jean de La Fontaine

Miano arcydzieła nie zawsze musi przylgnąć do dzieła, które z konieczności musi – między wieloma innymi przymiotnikami – posiadać oznakę dzieła „poważnego”, z całym zróżnicowanym inwentarzem znaczeniowym, jakie to określenie ze sobą niesie. Bywa tak, że arcydziełem nazwane zostaje coś, o czym moglibyśmy powiedzieć, że jest dziecinne, że jest dla dzieci, czyli na przyklad bajki. Za takie właśnie arcydzieło uznane zostały, wydane w dwunastu księgach i czterech zbiorach (całość liczy 250 utworów), „Bajki” La Fontaine'a.

Czerpiąc inspirację od pisarzy starożytnych,  La Fontaine stworzył zupełnie nową formę tego gatunku. Lecz to nie nowatorstwo stylu odpowiedzialne jest za sławę, jaka spłynęła na jego nazwisko jako pisarza, ale pewna naturalnośc czy wręcz prostota w ukazywaniu prawdy w swoich utworach, spotęgowana dynamizmem samej fabuły, zapewniły pisarzowi miejsce w gronie najznamienitszych. Zakończmy więc tą krótką notatkę fragmentem, w którym nasz pisarz zdradza co myśli o sławie:

„Rozgłos często się rodzi przez ślepy przypadek,
A powodzenie zawsze jest dziełem rozgłosu.
Ta niesprawiedliwość losu
Zostanie w rzędzie zagadek
Pewnie aż do końca świata.
Ale cóż począć? Zwyczaj, przywidzenie
W większej nad rozum nieraz bywa cenie,
A wtedy los figle płata
I ludzie, którzy mędrcami się mienią,
Wielbiąc, jako płoche dzieci,