Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Koszystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane na Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia.
Zamknij
GG Nasze Allegro
Logowanie Rejestracja
Schowek Koszyk

14 VI 1969 zmarł Salvatore Quasimodo

14 VI 1969 zmarł Salvatore Quasimodo

Ze zdziwieniem gotowi jesteśmy przyjmować fakt, że polska poezja jest tak słabo znana za granicami kraju (mimo kilku laureatów Nobla), sami jednak, często wybitnych współczesnych poetów z innych krajów, zainteresowaniem darzymy niewielkim. Tak rzecz ma się i ze współczesna poezją włoską, której znakomitym reprezentantem jest Quasimodo. Jego nazwisko wymienia się jednym tchem obok nazwisk: Eugenio Montale, Umberto Saba, Giuseppe Ungaretti i słusznie. Słusznie nie tylko ze względu na literacką Nagrodę Nobla, która otrzymał w 1959 roku, ale słusznie ze względu na ten unikalny rodzaj głosu, który raz słyszany, w pamięci pozostaje na długo.

Poeta znany Polsce z kilku wierszy opublikowanych wpierw w malutkim zbiorze „Przyjaźnie poetyckie Józefa Wittlina”, w przekładzie tegoż ( 1995), a potem w książce „Radość rozbitków. Antologia współczesnej poezji włoskiej” ( 1997).Czy to wystarczy, aby rozbudzić zainteresowanie tym głosem? Zupełnie. Weźmy wiersz „Zatopiony obój”. W jego ostatniej zwrotce czytamy:

„Chwiejne skrzydła na mrocznym kołyszą się niebie, serce wywędrowuje, a ja leżę odłogiem, a dni są rumowiskiem”.

W XX- wiecznej poezji doświadczenie ruin wypowiedziało tak dojmująco jeszcze dwóch poetów; Kawafis („Tu, cokolwiek wzrokiem ogarnę, ruiny mego życia czarne widzę, gdziem tyle lat przeżył, stracił, roztrwonił”), i Eliot („te fragmenty wsparłem o moje ruiny”).

Filologiczne porównania, owszem, przybliżają nam istotę tej poezji, pozwalają domyślać się jej nastroju, powagi, ale też oddalają trochę od tego niepowtarzalnego, jedynego tonu, który te wiersze znamionuje.

I gdyby stało się tak, że z całej twórczości Quasimodo przetrwałby tylko jeden wiersz, np. „I nagle jest wieczór”, z tego ocalałego okruchu dałoby się odczytać wrażliwość poety, i on jeden wystarczyłby, by nas do niej przekonać:

„Każdy stoi sam na sercu ziemi
przebity  promieniem słońca:
i nagle jest wieczór.”

Kalendarium

24 VI 1842 urodził się Ambrose Bierce Ambrose Bierce - dziennikarz, satyryk i nowelista amerykański, uczestnik wojny secesyjnej; także aforzysta i filozof sceptyk. Często określany jako prekursor "czarnej literatury XX wieku", jeden z najwybitniejszych twórców wczesnej
więcej...

Polecane