3 II 1997 zmarł Bohumil Hrabal

Pewien anonimowy czeski krytyk, pozwolił sobie wiele lat temu skreślić kilka słów o pisarzu, słów które z pewnością możemy odnieś do całej literatury – nie tylko czeskiej – i nie tylko do okresu sprzed 30, 20 lat, ale jak najbardziej możemy to wypowiedzieć dzisiaj, o to te słowa:

„Hrabal to twórczość, na jaką sobie nasza pogrążona w kryzysie literatura chyba nawet nie zasłużyła. Spada jej tak trochę jak z nieba!”

Wątpię aby Bohumil Hrabal był pisarzem, którego trzeba by było kiedykolwiek i jakkolwiek reklamować, nad którym trzeba by było roztoczyć szeroki parasol działań marketingowych, mających przedstawić jego twórczość jak największej ilości czytelników. O tej magicznej prozie, nie można powiedzieć czy napisać czegokolwiek nie używając tego obecnie najbardziej oklepanego z przymiotników, który w obliczu dzieł czeskiego piwosza wydaje się jakby błyszczał pełnią swojego znaczenia – piękny, ta proza jest po prostu piękna!!! 

Od pierwszego udanego debiutu w 1963 roku (wcześniejsze debiuty Hrabala, za sprawą komunistycznych władz lądowały na przemiał), jakim był zbiorek opowiadań „Perełka na dnie”, tak każdej następnej książce Hrabala, będzie towarzyszyć zachwyt zarówno krytyki jak i czytelników. Rok po debiucie ukazują się „Lekcje tańca dla starszych i zaawansowanych”. Sukces Hrabala przypieczętował w 1966 r. nagrodzony Oscarem film Jirziego Menzla „Pociągi pod specjalnym nadzorem ”, którego scenarzystą był Hrabal, a literackim pierwowzorem wydana rok wcześniej nowela pod tym samym tytułem. Do klasyki literatury europejskiej weszły już takie pozycje jak: „Zbyt głośna samotność ” „Czuły barbarzyńca ”, czy ponownie sfilmowana kilka lat temu powieść „Obsługiwałem angielskiego króla ”.

Trzeciego stycznia  1997 roku, jak brzmi oficjalna wersja, karmiąc gołębie z okna szpitalnego pokoju, Hraba wychylił się za bardzo i wypadł.