14 III 1801 zmarł Ignacy Krasicki

O Ignacym Krasickim wiadomo wszystko; biskup, arcybiskup, książę, współpracownik króla Stanisława Poniatowskiego, podwładny króla pruskiego, poeta, pisarz, publicysta.

Słowo o twórczości:

pisał bajki, satyry i poematy heroikomiczne, napisał  pierwszą polską powieść,”Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki”, stworzył pokaźną liczbę esejów, które w druku noszą skromną nazwę „Uwagi”, napisał poematy heroikomiczne; „Monachomachia" (o wojnie mnichów), i  wzorowaną na przypisywanym Homerowi poemacie o wojnie żabiomysiej „Myszeidę”, z której kilka linijek przez wiele lat pełniło rolę hymnu narodowego.

Jakże musiano wtedy czytać literaturę jeśli w tak niepoważnym utworze jak „Myszeida” znaleziono linijki, w których polskie serca  mogły szukać pokrzepienia!:

„święta miłości kochanej Ojczyzny,
Czują cię tylko umysły poczciwe!
Dla ciebie zjadłe smakują trucizny,
Dla ciebie więzy, pęta nie zelżywe.”

Krasicki jest także autorem zapomnianego już dziś utworu „Rozmowy zmarłych". Warto tam zajrzeć. „Rozmowy...” są ostatnim wielkim dziełem poety. O czym mówią ? O poszukiwaniu mądrości.
Ryszard Przybylski ujął to w słowach; „Książę Arcybiskup szukał mądrości, która może uratować ludzi nawet wówczas, kiedy fakty, logika lub rozsądek dowodzą konieczności zagłady„.

Na lekcjach polskiego powinno się pokazywać właśnie  takiego „księcia poetów”; nie tego od satyry na kosmopolityzm, czy modną żonę, ale tego, który mówi jak żyć. A co mówi?

„Okazało się - pisze nasz znakomity, przywołany wyżej  eseista - że prawdziwa mądrość to uczciwe spełnianie elementarnych obowiązków (…) zestaw przykazań podyktowanych przez powszechne i potoczne poczucie uczciwości„.