16 III 1970 zmarł Jerzy Szaniawski

Był dramatopisarzem, przede wszystkim dramatopisarzem. Być może jakąś rolę w tym, że wyróżnił ten rodzaj twórczości  odegrała genetyka; rodzice Jerzego Szaniawskiego byli miłośnikami teatru.

Samotnik.

Przez prawie całe życie żył samotnie, był niezależny materialnie, nie utrzymywał kontaktów ze środowiskiem literackim. Znawca jego twórczości, Artur Hutnikiewicz pisał o tym tak:

"Samotnicze usposobienie Szaniawskiego, zamknięcie, małomówność, dyskrecja, zdawkowość wiadomości, jakie przynosiły wywiady, do których z rzadka dawał się namówić, uniemożliwiają właściwie odtworzenie jego biografii w wydarzeniach i realiach ściśle stwierdzonych. (...) Choć nazwisko jego z biegiem upływającego czasu stawało się coraz głośniejsze i coraz mocniej utrwalone, zwłaszcza w pejzażu teatralnym dwudziestolecia, on sam pozostawał wciąż postacią poniekąd tajemniczą i enigmatyczną”.

Napisał dramaty: „Papierowy kochanek”, „Ewa”, „Lekkoduch”, „Ptak”, „Żeglarz”, „Adwokat i róże”. Jest też autorem jednej powieści, wydanej przed wojną książki „Miłość i rzeczy poważne".

Po wojnie mieszkał w Krakowie. W 1946 roku napisał swoją najgłośniejszą sztukę – „Dwa teatry”. Na drugą część tej sztuki składają się dwie miniatury sceniczne: „Matka” i „Powódź”. Dramat jest jednocześnie realistyczny i fantastyczny.
Do 1957 roku "Dwa teatry" były najczęściej grywaną sztuką Szaniawskiego. Wspomniany wyżej historyk literatury, Hutnikiewicz, kto wie, czy nie miał na myśli również autora sztuki, kiedy  podsumowywał jej problematykę słowami;

„Człowiek, którego uważaliśmy za istotę prostą, logiczną i wytłumaczalną, gotuje nam codziennie niespodzianki. Pod powierzchnią kryją się otchłanie”.

W ostatnich latach życia autor całkowicie usunął się w cień.

Jego dramaty, zwłaszcza "Żeglarza" chętnie grają teatry szkolne...