2 IV 1805 urodził się Hans Christian Andersen

Był pisarzem i poetą, ale nie powieści i poezje przyniosły mu sławę, a twórczość baśniowa. W każdej księgarni znaleźć można tom baśni Andersena z „Calineczką”, „Dziewczynką z zapałkami„, „Królową śniegu”, ”Nowymi szatami cesarza”. Musi być w tych baśniach coś niezmiennie aktualnego, coś nieustannie bliskiego kolejnym pokoleniom, że te baśnie żyją wciąż w wyobraźni dzieci.

Mówimy, „dzieci”, ale świat, o których opowiadają te historie bliższy jest ze swoimi komplikacjami, nieoczywistymi sytuacjami i dramatami światu dorosłych niż dzieci.
Ale dzieci potrafią potężniej odczuwać to, co do dorosłych serc przebija się często z trudnością albo wcale. Pisze o tym, w pięknym eseju o spotkaniu z lekturą baśni Andersena, Stefan Chwin:

„Chciałem mieć serce z lodu. Takie jak serce Kaja z baśni Andersena. Wierzyłem, że nieczułe serce pomaga żyć. Chciałem być opancerzony, wewnętrznie samowystarczalny, niemożliwy do zranienia ,odporny na ciosy, odgrodzony od świata kamiennym murem niczym twierdza, do której nikt się nie wedrze. ”

Czytajmy więc dzieciom baśnie Andersena uważniej, może usłyszymy tam rzeczy, których wcześniej nie słyszeliśmy - może uda nam się zobaczyć dziwny, trudny, bliski naszemu doświadczeniu dorosłych ludzi świat spowity w baśniowy kostium.