7 IV 1770 urodził się William Wordsworth

Wielki angielski poeta romantyczny. Wymieniany jednym tchem z innymi wielkimi języka angielskiego – Blakiem, Coleridgem, Shelleyem, Keatsem, Hardym.

Blakowi poezja Wordswortha zawdzięcza nastrojenie, może nawet temat. Poezja Wordswortha , jak pisze jej znawca i tłumacz Zygmunt Kubiak, „potrafi nadać urok nowości sprawom codziennym i rozniecić uczucia analogiczne do wzruszenia nadnaturalnością, budząc umysł z letargiczności obyczaju i otwierając go ku piękności i dziwności roztaczającego się przed nami świata”. Mechanizmem zaś, który uczucia takie umożliwia jest pamięć. Pamięć i wzruszenie pomagają nam spojrzeć na świat od nowa. Przypomnijmy sobie zaś, co mówił o świeżym spojrzeniu Blake:

„Gdybyśmy oczyścili wrota percepcji, rzeczy okazałaby się nam takimi jakimi są – nieskończonymi.”

Poezję Wordswortha nazywa się poezją pamięci. Pamięć ta, złączona z pogłębiającą się refleksją, staje się ideą wierności, jak pisze Kubiak, „pragnieniem wiernego dostrzegania i wyrażania „rzeczy takimi jakimi są naprawdę”.

„Inaczej niźli w młodości bezmyślnej/Widzę naturę; słyszę teraz często/Spokojną, smutną muzykę ludzkości,/Bez tonów ostrych, ale pełna mocy,/Aby oczyszczać i władać. Odczułem/Obecność, która wzrusza mnie radością,/Obecność czegoś, co jakże głęboko/Przenika wszystkie tego świata rzeczy…”