16 IV 1896 urodził się Tristan Tzara

"Sztuka wcale nie jest najcenniejszą manifestacją życia. Sztuka wcale nie ma niebiańskich i uniwersalnych atrybutów, które zwykle są jej przypisywane. Życie jest dużo bardziej interesujące niż sztuka." – pisał ten wielki rewolucjonista współczesnej sztuki, twórca dadaizmu, i zaraz dodawał, że jeśli życie, to z całym należnym mu kapitałem nieprzewidywalności i wolności.

I wolność można chyba umieścić na wierzchołku piramidy spraw najważniejszych dla Tzary, choć śmiesznie nieco brzmieć musi sformułowanie „sprawy najważniejsze” w przypadku osoby, dla której wszystko mogło być śmieszne, absurdalne, nieważne, wszystko mogło być dada, dada, dada.
 
To w jego kręgu narodził się właśnie słynny dwudziestowieczny kierunek; dadaizm, w którym postulowano wolność od wszelkich konwenansów, antykonformizm, domagano się twórczości bez formuły, kanonu, zerwania z tradycją, z tradycyjnymi środkami wyrazu.

Po co pisać wiersze składane w strofach, róbmy wiersze składające się z przypadkowo złożonych sylab lub słów, o bezładnej, bełkotliwej kompozycji! Fascynujmy się anarchią i nihilizmem! Czy taki „szalony wiersz" może być bardziej szalony niż obudzone właśnie szaleństwo I wojny światowej?! – w taki sposób można wyobrazić sobie argumentację ruchu dada.

Kpina, kpina i gaworzenie dziecka - oto cała sztuka i polityka, i wielkie sprawy małych ludzi …

Spotykali się w Zurychu w „Cabaret Voltaire”, gdzie, „prezentowali” własne produkcje; deklamacje, okrzyki, gwizdy, szumy, hałasy, „muzykę” na krowie dzwonki i puste skrzynki. Wolność, najważniejsza była tam  wolność; stary świat kładł się w wojenne okopy, nowy zapowie się nowym kłamstwem. Pokazywali więc obu język, śmiali się obu światom w twarz, krzyczeli ich hymn wolności; da da, dada, da da!!!…