13 VI 1865 urodził sie Wiliam Butler Yeats

Jestem ostatnim romantykiem. Tak pisał sam o sobie ten największy irlandzki poeta. Wiliam Butler Yeats - poeta, dramaturg i filozof irlandzki, tworzący w języku angielskim, laureat Literackiej Nagrody Nobla w 1923 roku. 10 grudnia, w czasie odbioru nagrody, Yeats wygłosił wykład o Swedenborgu, Strindbergu i Ibsenie. O swoich literackich inspiracjach powiedział wówczas:

Nagle odkrył się przede mną stary świat ze swoją niedościgłą fantazją i zamiłowaniem do zajmujących historii, silnych mężczyzn i pięknych kobiet.

Ciężko jest pisać o kimś takim jak Yeats, więc pozwolę sobie tylko na kilka słów poświęconych jego poezji, bowiem pisać o poecie znaczy zawsze pisać o jego wierszach, nawet jesli tylko pisze się biografię. I w tym momencie właśnie pojawia się największy kłopot: bowiem jak pisać o poezji, aby nie zniekształcić rytmu wiersza surowym słowem komentarza? Yeats mawiał, że poezja spełnia się w roli magicznej linii demarkacyjnej między jawą a światem imaginacji, "poezja to wypowiedź pragnień, które możemy zaspokoić tylko w snach i, gdyby wszystkie nasze sny były zaspokojone, nie byłoby już poezji".

Proponuje po prostu wsłuchać się w melodię pierwszego lepszego, wziętego z brzegu wiersza tego niezwykłego poety:

Co z tym absurdem teraz począć mam --
Moje ty biedne serce -- z tą karykaturą,
Z moją starością? Tak jest przyczepiona
Do mnie jak ciężar do psiego ogona.
A nigdy bardziej namiętną i górną
Nie żyłem wyobraźnią, nigdy wzrok i słuch
Na niemożliwość bardziej nie czekały --
Nie wtedy, kiedy, chłopiec, z wędkami i muchą
Czy skromniej, bo z robakiem, szedłem na Ben Bulben
I dzień, długi jak życie, był przede mną cały.
Trzeba więc kazać pakować się Muzie,
Wybrać przyjaciół: Plotinus i Plato,
Aż wyobraźnia i oko, i ucho
Tezom, abstrakcjom pozwolą się urzec.
Wlokę ten gruchot, który ze mnie drwi,
A trudno chyba jest zgodzić śię na to.