Krzysztof Gołębiewski „Ludzie tak szybko chodzą”, str. 48, FONT, Poznań
2025
NOTA
Po debiutanckim tomie Romans Beaty Stepanoff i inne wiersze (2023) Krzysztof
Gołębiewski wydaje swą drugą książkę, będącą kontynuacją języka i pogłębieniem
problematyki poprzedniej pozycji. Autor chętnie (i świadomie przecież) nawiązuje do
poetyki Nowej Fali i nic w tym dziwnego, skoro ten czas kształtował świadomość
twórcy, jego debiut prasowy i dalsze publikacje. Dokonuje brzemiennego w skutki
zabiegu; język „nowofalowy”, który służył jego protoplastom jako oręż i komentator
wobec tamtej rzeczywistości społeczno-politycznej, tu współtworzy rzeczywistość dnia
codziennego, komentuje, buduje intymne sytuacje, próbuje rozstrzygać dylematy,
odpowiadać na egzystencjalne pytania. Znajdziemy też w książce liczne „zabiegi
lingwistyczne” – płodne, skuteczne w słowie – owocujące wieloznacznością i
poszerzeniem semantycznego pola. Autor chętnie buduje tekst przez akt zaprzeczenia,
skreślenia, degradacji. Zabieg, który – wobec oczywistego utożsamienia tekstu z tzw.
„rzeczywistością” – daje daleko posunięte (dodajmy – ku satysfakcji czytelnika)
konsekwencje.
Jerzy Grupiński
Font
Opinie kupujących