Mokradła

Artur Nowicki „mokradła", str. 42, FONT, Poznań 2025
NOTA
Artur Nowicki, to poeta świadomy świata, ludzkich historii i tego, że zło, krzywda,
niesprawiedliwość, wykluczenie zbyt często tworzą bagienny szlak egzystencji. To są
właśnie te tytułowe „mokradła”. Słowa – hasła jak miecze tną przestrzeń naszych
codziennych dni, łączą bieguny świadomości – tego co pragniemy z tym co ofiaruje
nam życie. Nowicki tworzy poezję współczesną, aktualnie osadzoną, nie stroni od
trudnych tematów, nie boi się pytań o tożsamość, lubi prowokować czytelnika.
Głównie posługuje się narracją przejmującą kobiecy punkt widzenia i wyrazu. Jest
tutaj miejsce na bunt, niepokój, zwątpienie. Nie znajdziemy tu uległości, ale
dynamiczny przekaz, również poprzez formę wiersza. Spotykamy tu retoryczne
pytania np.: „czy rozpadałaś się kiedyś na kawałeczki” oraz refleksje np.: „stałam się
ołowianą żołnierką / z wielkim ołowianym sercem”; są też wtrącenia w postaci
angielskich zwrotów, nawiązania do znanych postaci, co znacznie poszerza pole
interpretacji książki poetyckiej jako przemyślanej całości.
 

Łucja Dudzinska

Font