„To drugie wydanie Lewych stron widoków (pierwsze ukazało się dekadę temu) rozszerzyłem o blisko setkę wierszy. Sto wierszy więcej na stulecie urodzin poety? Równy jubileusz bywa istotnym momentem recepcji, kiedy to krytyka dostaje pretekst, aby przyjrzeć się poecie ponownie i określić, czy przyszłości będzie z nim po drodze i czy ta przyszłość coś mu wróży. […]
Wybierałem i układałem wiersze w zasadzie zgodnie z chronologią książkową. Chciałem, żeby wybór i układ pełniej niż wcześniejsze wybory poezji Jerzego Ficowskiego oznaczył mapę jego zainteresowań, żeby książka pokazywała, jak kształtował się język, którym wiersze mówią, co składa się na ich „system” poetycko-językowy, który przy pewnej pilności lektury odsłoni niektóre swoje tajemnice. I może wydobędzie na jaw to, co stanowi istotę Ficowskiej wyobraźni, i tym sposobem podpowie, jak różni się jego twórczość od wierszy formacyjnych rówieśników, takich jak Białoszewski, Szymborska czy Herbert, i co Ficowskiego z nimi łączy, bo związki wzajemne też widać dziś wyraźniej. Szło mi w dodatku o to, żeby książka podsuwała odpowiedzi na tego rodzaju pytania – nie tyle dyskursywnie, via komentarz, ile za pośrednictwem układu i wyboru. Powtarzam wprawdzie posłowie z pierwszej edycji (nieznacznie tylko zmodyfikowane), ale powtarzam bez przekonania, że jest niezbędne”.
z posłowia autora wyboru wierszy i redaktora edycji, Piotra Sommera
Jerzy Ficowski (1924-2006 ) zadebiutował tomem wierszy „Ołowiani żołnierze” (1948), po którym ukazało się około dwudziestu dalszych, m.in.: „Moje strony świata” (1957), „Makowskie bajki” (1959), „Amulety i definicje” (1960), „Pismo obrazkowe” (1962), „Ptak poza ptakiem” (1969), „Odczytanie popiołów” (1979), „Gryps” (1979), „Errata” (1981), „Śmierć jednorożca” (1981), „Inicjał” (1994), „Zawczas z poniewczasem” (2004), „Pantareja” (2006). Opublikował wiele zbiorów wierszy dla dzieci, kilka zróżnicowanych gatunkowo książek prozatorskich, m.in. „Czekanie na sen psa” (1970) i „Bajędy z augustowskich lasów” (1998). Zajmował się m.in. Brunonem Schulzem i Witoldem Wojtkiewiczem, polskimi Cyganami i polskimi Żydami, a każde z tych zainteresowań przyniosło bogaty plon książkowy – eseistyczny i przekładowy. Przekładał rosyjskie wiersze Leśmiana, wiersze Lorki, Papuszy i ludową poezję rumuńską. Jego najważniejsze tłumaczenia poetyckie przynosi tom „Mistrz Manole i inne przekłady” (2004). Był laureatem wielu nagród. W 1999 roku Fundacja Pogranicze w Sejnach przyznała mu tytuł Człowiek Pogranicza.
Opinie kupujących