Siłą książki poetyckiej Adama Gwary pt. Istność jest umiejętność łączenia refleksji
egzystencjalnej z komunikatywnością oraz jej spójność kompozycyjna i światopoglądowa. To
poezja prowadząca dialog z filozofią i z doświadczaniem zwykłego życia. Autor nie ucieka od
pytań o Boga, śmierć, pamięć, sens ani odpowiedzialność, ale uważnie zatrzymuje się nad filiżanką
kawy, porannym światłem, spacerem czy spojrzeniem człowieka. Czytamy o ludzkim istnieniu
zawieszonym pomiędzy: zachwytem a przemijaniem, zwątpieniem a nadzieją, codziennością a
metafizyką. Podstawowe hasła jakie nam przywołują wiersze to: wiara, nadzieja, miłość, śmierć –
oparte o świadomość przemijania, o fakt pogodzenia się z losem. Adam Gwara o sprawach
fundamentalnych, ontologicznych pisze z dystansem i autoironią. Sięga po klasyczne, rymowane
formy – villanellę, sonet, psalm, credo – nie traktując ich jako literacki kostium, lecz jako
dyscyplinę myśli. Nawet tam, gdzie pojawiają się obrazy kresu, choroby czy odchodzenia, nie
dominuje rozpacz – widzimy zgodę na kruchość ludzkiego losu i przekonanie, że świadomość
przemijania może prowadzić do pełniejszego przeżywania teraźniejszości. Podmiot liryczny
podobnie jak Kubuś Fatalista Denisa Diderota nie godzi się na zło świata i wierzy, że dobro i
sprawiedliwość powinny zatriumfować. Gwara nie moralizuje, lecz stawia pytania o wybory
człowieka, o granice dobra i zła, o odpowiedzialność za świat oraz za własne sumienie.
Uważam, że Istność to tom napisany z przekonaniem, że poezja wciąż może być miejscem
rozmowy o sprawach najważniejszych – bez patosu, ale z pokorą wobec tajemnicy istnienia.
Łucja Dudzińska
Opinie kupujących