Przeprawa

Osobiste tragedie dotykające wielkich artystów czasem przeobrażają się w arcydzieła. Requiem Anny Achmatowej, Orfeusz i Eurydyka Czesława Miłosza to przykłady tej zdumiewającej transformacji bólu po stracie najbliższej osoby w utwory umożliwiające z jednej strony autorom przeżycie terapeutycznego katharsis, z drugiej nam, czytelnikom, uczestniczenie w cudzym cierpieniu, które staje się doświadczeniem wspólnym i uniwersalnym. Wśród takich najwybitniejszych świadectw poetyckich należy bez wątpienia umieścić Przeprawę Marzanny Bogumiły Kielar – cykl trenów napisanych po śmierci męża. Lekturze tej książki towarzyszy poczucie porażenia i zachwytu, oszołomienia pięknem tych wierszy i niedowierzania, że można napisać coś tak wspaniałego i wstrząsającego. Jest tu czysty ból, jest zimno, lód, dużo lodu, szron, zmrożone skamieliny cierpienia – ale wszystko to przenika płomień silniejszej od śmierci miłości. Z okrucieństwem utraty usiłuje mierzyć się poezja, pojedyncze wersy i obrazy, próbujące przynieść ratunek, odwrócić to, co nieuchronne – zemsta ręki śmiertelnej nie jest w stanie tego sprawić, ale przynosi nam wiersze zawierające w sobie okruchy nieśmiertelności.